هديه به مربي كودك

[taba]

ژان شاردن در سفرنامة خود در سده هاي گذشته به ايران ( ترجمه اقبال يغمايي، ج 3 ص 936) مي‌نويسد:
در اروپا رسم است، رئيس خانواده، در جشن‌ها هدايايي براي مربيان فرزندان خود بفرستد. اما در ايران هر وقت شاگردي كتابي را به پايان ببرد و كتاب يا فصل تازه‌اي را آغاز كند، هديه يا مبلغي پول را براي آموزگار مي‌فرستد. در ايران ارزشمندترين هديه را وقتي به مربي مي‌دهند كه كودك در تلاوت قرآن كريم پيشرفت كرده باشد. زيرا قرآن به زبان عربي است و آموختنش براي كودك آسان نيست و ... بايد جهد بسيار به كار برند. لذا براي سوره‌هاي مشكل‌تر، هداياي بهتر مي‌برند. اما اگر طفلي فقير نتوانست چنين هديه‌اي تقديم كند، مكتبدار نه او را از مكتب مي‌راند و نه مي‌آزارد ، بلكه شاگردان را وا مي‌دارد تا به شيوه‌هاي گوناگون، مانند مسخره كردن، در آوردن شكلك و ادا و اطوارهاي ناخوشايند، چندان وي را رنجه كنند كه به هر زحمت كه شود، اين رسم را به جا آورد و هديه‌اي به آموزگار بدهد.