حفظ قرآن توسط رسول اکرم یکی از معجزات ایشان

[SADAT]

بسم الله الرحمن الرحیم

وجود رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم و حرکات و سکنات و منطق و سکوت آن حضرت معجزه بوده است .
همین قرآنی که امروز در دست ماست و ما هر صبح و شب میخوانیم ، همان قرآنی است که در آن زمان آن را سحر می پنداشتند و بر این اساس رسول خدا را ساحر میدانستند. این قرآن کدام آیه اش سحر است ؟
این قرآنی که از نقطة نظر دقائق معانی ، و رقائق و لطائف نکات ، و اتقان و إحکام قوانین ، و آداب و سُنن ، و از نقطة نظر حقائق عرفانیه ، و بیان مراتب توحید حضرت باری تعالی شأنه ، و تطبیق أخبار انبیاء سالف و امت های آنان با متن واقع و حقیقت امر؛ بزرگترین و شگفت انگیزترین معجزه از معجزات رسول اکرم و تمام انبیای سالف است و امروز در دست ماست ، و حقاً هر چه دائرة علوم و معارف ما بیشتر گسترش پیدا میکند به إعجاز و إعجاب این یگانه تحفة الهیه بیشتر پی میبریم ؛ معجزة باقیة رسول الله تا روز قیامت است .

إعجاز قرآن نه از نقطة نظر فصاحت و بلاغت است ؛ زیرا قرآن برای طائفة عرب زبان فقط نازل نشده است ، بلکه برای تمام مردم جهان است ؛ و در اینصورت چگونه می توان فصاحت و بلاغت آن را اعجاز همگانی گرفت . و در آیه ای و یا روایتی نیز نمی یابیم که قرآن از این جهات تحدی نموده باشد، و مردم را به آوردن مثل آن فرا خوانده باشد.
بلکه اعجاز قرآن همان معانی و حقائق واقعه در تحت مدلول الفاظ است که تا روز بازپسین هدایت تمام جوامع بشری ، چه سپید و چه سیاه ، و چه متمدن و چه بیابانی ، و چه عالِم و چه عامی را در هر نقطه از نقاط جهان بر عهده گرفته است ، و ارائة طریق و ایصال آنانرا به مقام توحید حضرت احدیت عزوجل متکفل است ؛ این از نقطة نظر اعجاز خود قرآن کریم .

و اما از نقطة نظر معجزه بودن وجود رسول الله ، مطلبی به نظر حقیر آمده است که شایان دقت است ؛ و این مطلب را تا به حال از کسی نشنیده ام و یا در کتابی ندیده ام .
و آن اینکه ما میدانیم رسول اکرم صلی الله علیه وآله وسلم قرآن را بدون یک حرف کم و زیاد، حافظ بوده اند و در نمازهای واجبه و مستحبه میخوانده اند، بخصوص در رکعات نماز شب . و در روایت است که آن حضرت پنج سورة مُسبحات را که سوره های حدید، حَشر، صف، جُمُعَة و تَغابن است هر شب قبل از خواب میخوانده اند.
و چون از علت قرائت این سوره ها از آن حضرت سؤال کردند، در پاسخ فرمودند: در هر یک از این سوره ها آیه ای است که به منزلة هزار آیه از قرآن است . و بنا بر همین اساس در روایت وارد شده است که هر کس مسبحات را شب قبل از خواب بخواند، نمی میرد مگر آنکه رسول اکرم را می بیند، و آن حضرت محل و مقام او را در بهشت به وی نشان میدهند.
و این حافظ بودن قرآن نسبت به رسول الله معجزه است ، چون غیر از حفظ سائر افراد است .

رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم خط نداشتند، و آیاتی که بر آن حضرت وحی می شد، خود نمی نوشتند؛ و در این مسأله ابداً جای شک و تردید نیست . در تمام مدت عمر، کسی رسول الله را با قلم و کاغذ ندید که حتی یک آیه را خودشان بنویسند، بلکه به کُتاب وحی مراجعه می شد و آنان می نوشتند. رسول الله قرائت میکردند و آنها می نوشتند.
و این مسأله جای تعجب است که رسول الله با آنکه خط نداشتند و آیات را خود نمی نوشتند، این سوره ها و سائر سوره های قرآن را بعد از نزول و بعد از ماهها و سالها و بعد از بیست سال و زیادتر بدون یک کلمه یا یک حرف کم و بیش میخواندند.

این چه قوة حافظه ای بوده است ؟ و اصولاً آیا می توان اینگونه حفظ را شدت و قدرت قوة حافظه نامید؟
آیا در تمام دوران تاریخ بشریت چنین امری نظیرش دیده شده است ؟ آیا قوی ترین سخنگویان و زبردست ترین خطباء، بدون ضبط سخنان خود به نوشتن یا به آلت ضبط صوت ، میتوانند فقط به قدر یک دقیقه عین عبارات انشاء شدة خود را در هنگام خطابه یا بعد از آن بدون یک حرف پیش و پس و کم و زیاد بازگو کنند؟
و مسلمانان آن زمان ، آیات قرآن را نزد رسول الله میخوانده اند و رسول الله مواضع اشتباه را تصحیح مینموده اند؛ حتی «واو» به جای «فاء» و «فاء» به جای «واو» اشتباه نمی شد؛ « ''وَ یَعْلَمُونَ'' »، « ''فَیَعْلَمُونَ'' » گفته نمی شد. و این بسیار عجیب و غریب است که هر چه تأمل در اطراف و جوانب آن بیشتر گردد اعجاز آن مشهودتر می شود.

این حقیر اخیراً این مسأله را با حضرت استاد گرامی خود: عالِم بی بدیل و فقیه نبیل آیة الله استاد علامه طباطبائی مُد ظله العالی در میان گذاشتم .
فرمودند: آری مطلب همینطور است که میگوئید! رسول الله آیات قرآن را بدون یک حرف پس و پیش میخوانده اند؛ و حتی عین عباراتی را که سالهای قبل فرموده بودند، در موضع حاجت بازگو میکردند؛ و کَأنه این عبارت را الساعه فرموده اند.

در هنگام رحلت آن حضرت که حضرت زهرا علیهاسلام سلام الله علَیها بسیار ناراحت بودند و گریه میکردند و وَاسَوأَتَاهُ و وَاسَوأَةَ أَبِی می گفتند که به قول ما پارسی زبانان ندای واویلایش بلند بود، حضرت رسول به او فرمودند: ای فاطمه ! اینطور سخن نگو! همان کلمات را بگو که من در مرگ فرزندم إبراهیم گفتم :
الْقَلْبُ یَحْزُنُ، وَ الْعَیْنُ تَدْمَعُ، وَ لاَ نَقُولُ إلا حَقا؛ وَ إنا بِکَ یَا إبْرَاهِیمُ لَمَحْزُونُونَ.
ببینید: رسول اکرم صلی الله علیه وآله وسلم در حال سَکرات موت ، که مرض از هر جانب بر او غالب شده و حال عادی آن حضرت را تبدیل به سنگینی و انقلاب نموده است ، در آن حالِ شدید، آن حضرت عین عبارتی را که سالها قبل در مرگ ابراهیم فرموده بودند بازگو می کنند.

این عجیب معجزه ای است ! آری ، این احاطة بر ملکوت است و سیطرة بر عالم معنی ، و ارتباطی به قوة حافظه و مسائل مادیه ندارد.
و حقیر در اینجا میگوید: چقدر تفاوت است بین این کلامی که حکایت از متن واقع میکند، و بین قول عمربن خطاب که چون رسول الله کاغذ و دوات خواستند تا چیزی بنویسند که مردم گمراه نشوند گفت : قَدْغَلَبَهُ الْوَجَعُ؛ إن الرجُلَ لَیَهْجُرُ. (بحارالانوار طبع کمپانی ج8 ص274) «درد بر او غلبه کرده است ، و این مرد هذیان میگوید.»

*منبع
www.tahoorkotob.com